Gastblog: “Als ik maar niet zoals mijn ouders word”

Laat ik mijzelf even introduceren. Ik ben een vrolijke, spontane vrouw met een superlieve man aan mijn zijde. Inmiddels zijn we getrouwd, hebben wij een ontzettend mooi en lief kind, en een fijn ruim huis om in te leven. Het ideale plaatje zou je denken. En toch voel ik me nog niet echt de gelukkige huisvrouw.

Ik heb er lang over getwijfeld of ik moeder wilde worden. Ik kom uit een multiprobleemgezin, waarin ik te maken heb gehad met psychiatrische problematiek van mijn ouders, psychische en fysieke mishandeling. Het heeft lang geduurd voor ik een weg vond om hiermee om te gaan. Maar de spanning en stress die ik thuis heb ervaren draag ik nog steeds bij me. Ik stel hele hoge eisen aan mezelf en vind niet snel dat ik iets goed doe. Daardoor geniet ik minder van dingen die ik wel heb bereikt. Wat mij tegenhield om moeder te worden, was de angst dat ik deze stress over zou brengen op mijn kind. Uiteindelijk won toch het gezonde stuk in mij, namelijk dat ik zéker wist dat ik mijn kind onvoorwaardelijk zou liefhebben. Ik zou het anders gaan doen dan mijn ouders.

De zwangerschap kwam vrij snel. Meteen sloeg de angst toe. Ik had net een zwaar auto-ongeluk gehad, was alles wel in orde? Een vroege echo liet gelukkig een kloppend hartje zien. En ik had net een nieuwe baan, wat nu als ze mijn contract niet zouden verlengen? Gelukkig heb ik een man die mijn angsten goed kan relativeren en die me zei dat alles goed zou komen. Langzaam wende ik aan het idee en kon ik steeds meer genieten van mijn zwangerschap. De 12-weken echo vond ik echt een wonder. Dat er in zo’n korte tijd zoiets moois kon ontstaan, ik was meteen verliefd!

Zwangerschapsyoga en zwemmen hielpen me ontspannen en zo ging ik met meer vertrouwen het moederschap in. Halverwege mijn zwangerschap ging het niet goed met mijn moeder. Ik regelde met veel moeite een buddy voor haar, zodat ik de zorg voor mijn moeder meer uit handen kon geven en me op mijn eigen gezin kon richten. De laatste maanden van mijn zwangerschap waren zwaar. Ik kreeg bekkeninstabiliteit en had last van nachtmerries en slapeloosheid. Nachten lang zat ik in de babykamer te lezen of te haken om maar weer in slaap proberen te komen. Ik voelde een soort overalertheid in mijn lichaam. Maar ik had alle vertrouwen in de bevalling. Ik kon het best, als het maar geen keizersnee werd. Dat was mijn grote angst.

Columns by Kari gastblog multiprobleemgezin

Helaas werd die angst realiteit. Mijn kind werd ernstig ziek tijdens de bevalling (streptokokken B, luchtweginfectie) dus hij moest gehaald worden. Voor mij was dit een traumatische ervaring. Zowel de keizersnee zelf als de tijd erna, waarin ik 2 weken gescheiden was van Dennis, waren zwaar. Na de angst om mijn kind te verliezen, kwam de angst dat de hechting niet goed tot stand zou komen. Ik lag immers niet bij Dennis op de kamer omdat hij in de couveuse moest.

Het was spannend of mijn kindje goed zou gaan drinken en de borstvoeding kwam met veel pijn en moeite op gang, middels fulltime kolven en flessen geven, want Dennis was nog niet sterk genoeg om uit de borst te drinken. Vanuit het ziekenhuis waren ze erg streng op de hoeveelheid melk die mijn kind binnenkreeg. Alles wat hij restte werd via de sonde toegediend. Toen hij naar huis kwam kregen we precies voorgeschreven hoeveel hij binnen moest krijgen. Als hij dit niet zou drinken bestond de kans dat hij weer opgenomen zou moeten worden. Dus ik stortte me er als een tijger op. Dennis móest en zou zijn flessen leegdrinken. Wat was ik angstig dat hij weer weg zou moeten van mij. Mijn man kon me maar met moeite gerust stellen dat het heus niet erg was als hij wat melk liet staan, zolang hij maar goed groeide.

Toen Dennis de borst pakte (weliswaar met tepelhoedje), kon ik die hoeveelheden beter loslaten omdat ik dan niet zag hoeveel hij dronk. Maar als hij de borst weigerde werd ik bang en drong ik toch aan. Werd ik boos of schreeuwde ik uit frustratie. En dan voelde ik me precies mijn ouders. Bij mij werd het eten letterlijk door mijn strot geduwd als ik niet wilde eten. En ik zou het toch anders gaan doen?!

Tot overmaat van ramp kreeg ik borstontsteking, belandde in mijn kraamtijd mijn man in het ziekenhuis en onderging ook een buikoperatie. Allemaal angstige en spannende dingen die ik er niet bij kon hebben, na zo’n stressvolle bevalling en voedingsproblemen.

Van alle stress sliep ik slecht. Ik had last van nachtmerries, piekerde werkelijk over alles en voelde me allesbehalve een blije en ontspannen moeder. En daar voelde ik me vreselijk schuldig over, want ik heb het liefste kind wat ik me maar kan wensen en hij verdiende beter, vond ik. Nu weet ik dat ik toen al last had van PTSS. Ik was werkelijk overal onzeker over en vond dat ik het allemaal niet goed genoeg deed.

In dat jaar verloor ik een aantal goede vrienden, mijn baan en mijn oma. Één  dag voor Dennis’ zijn 1e verjaardag deed mijn moeder een zelfmoordpoging. Mijn vader gaf mij er de schuld van. Ik was kapot. Ik kon niet meer. We vierden de 1e verjaardag van mijn zoon, maar er zat een nare ondertoon aan. Weer hadden mijn ouders macht over mijn leven, terwijl ik zo graag wilde genieten van hetgeen wat ik zelf had opgebouwd. Vanaf toen heb ik het contact drastisch verminderd. Ik was zó boos, zó verdrietig. En ik voelde me zo eenzaam.

Columns by Kari traumatische jeugd

Ondanks alles bleef ik doorgaan. Ik werkte, ik was moeder en echtgenote en probeerde de vrienden die ik nog wel had genoeg aandacht te geven. Het waren teveel ballen om in de lucht te houden. Ik dacht dat ik mijn jeugd aardig verwerkt had, maar met het krijgen van een eigen kind kwamen alle traumatische jeugdherinneringen keihard weer omhoog. En nu met als hoofdtaak voor mij: doe het anders!! Wees lief, leuk, zorgzaam en vooral niet boos, verdrietig of gestresst. Dat kon natuurlijk niet. Er was zoveel gebeurd, ik raakte steeds verder in de put. Er waren weken bij dat ik alleen maar kon huilen.

Gelukkig kon ik in therapie mijn verhaal kwijt en was steeds het credo om ervoor te zorgen dat ik me moest richten op mijn ontspanning. Om te leren om voor mezelf te zorgen. En om toch vooral te zien wat ik allemaal goed deed in de opvoeding van mijn eigen kind. Er zijn een hoop dingen waar ik trots op ben:

Na vier maanden geklooi met tepelhoedjes pakte Dennis eindelijk de borst. Wat was dat mooi en emotioneel! Ik heb hem een jaar lang borstvoeding gegeven. Ik geef hem rust, structuur, gezonde voeding en uitdaging. Ik probeer zijn grenzen goed te bewaken en er zoveel mogelijk voor hem te zijn. Ik heb mijn kind op de 1e plaats gezet en werk op de 2e plaats. Hier heb ik geen moment spijt van gehad. Dennis gaat voor, op alle fronten. Ik heb 9 maanden lang op een gehandicaptentoilet gekolfd (mijn werk wilde geen fatsoenlijke ruimte faciliteren). Ik ben lief voor hem, ondanks sommige momenten van frustratie en wanhoop als hij bleef huilen en ik niet wist wat hij wilde. Ik hou mij ver van corrigerende tikken en straffen vandaan, probeer op een invoelende manier grenzen te stellen. Met de naderende peuterpuberteit wordt dit wel steeds meer een uitdaging. Maar ik blijf eraan werken om de doelen die ik voor mezelf stel te behalen. Ik wil me laten leiden door liefde in de opvoeding en die kan mijn kind alleen maar leren te voelen als ik het goede voorbeeld geef.

De liefde die ik voor Dennis voel is onbeschrijfelijk. Ik ben supertrots op hem en blij met iedere ontwikkelingsstap die hij maakt. Hij is gezond en wel en het mooiste kind dat er is.

Ik blijf timmeren aan mijn eigen helende spoor, ookal besef ik me wel dat sommige littekens niet meer weggaan en niet alle pijn zal verdwijnen. Momenteel ga ik volop voor (EMDR) therapie, zodat alle trauma’s een plek kunnen krijgen en niet meer zo op de voorgrond staan. Het blijft een uitdaging om mijn eigen grenzen te bewaken en goed voor mijzelf te zorgen. Want je kunt pas echt goed voor je kind zorgen als je weet hoe je lief moet zijn voor jezelf.

Liefs,
Myrthe

Om privacy redenen en om de mensen in haar omgeving te beschermen is dit verhaal anoniem geschreven. Myrthe en Dennis zijn fictieve namen.

Lees ook de gastblog van Marloes!

5 thoughts on “Gastblog: “Als ik maar niet zoals mijn ouders word”

  1. Wat een heftig maar mooi verhaal. Wat een sterke moeder. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het moet zijn om zo op te groeien. Je wilt je kinderen het allerbeste geven. Moedig dat ze er zo hard voor werkt. Liefs Samantha

    1. Dankjewel voor je lieve comment Samantha! Ik ben het helemaal met je eens: een hele moedige, sterke moeder. Liefs Kari

  2. Zo herkenbaar. Ik ben opgegroeid met twee verslaafde ouders. Ik heb zelf ook jaren hiermee geworsteld. Nu ik zelf moeder ben loop ik iedere dag tegen spoken uit het verleden aan. Je bent niet alleen. x

    1. Wat naar dat je dat hebt moeten meemaken in je jeugd. Moedig dat je er aan werkt. En jij bent ook zeker niet alleen! Liefs Kari

Leave a Reply